Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

Η χωρα του Ποτε

Μερικές φορές νιώθω σαν τον ΠήτερΠαν και τα χαμένα αγόρια. Μια παρέα παιδιών που αρνιούταν να μεγαλώσει. Μιαπαρέα παιδιών που αρνιούταν την πραγματικότητα και την σκληρότητα της αληθινής ζωής.Ζούσαν στον κόσμος τους που όλα ήταν παραμυθένια. Νεράιδες, Γοργόνες,Ινδιάνοι....Υπήρχε και εκεί το κακό αλλά πάντα έχανε. Ήταν εύκολο να νικήσεις και νακοροϊδέψεις τον κακό Χουκ…Ήταν εύκολο να σταθείς απέναντι του και να τον πειςΨαρουκλα. Όμως δεν είναι εύκολο να σταθείς απέναντι στα πραγματικά προβλήματατης αληθινής ζωής και να τα αντιμετωπίσεις…Να φωνάξεις και να τα κοροϊδέψεις…Ναγελάσεις μαζί τους...Όχι, όχι….καθόλου εύκολο. Γι αυτό ζηλεύω τον Πήτερ Παν.Γιατί μπορεί να κάνει όλα αυτά που εγώ αλλά και ο περισσότερος κόσμος δειλιάζεινα κάνει και να πει. Θέλωκαι γω με την βοήθεια της Νεραιδόσκονης να πετάξω για την μαγική χώρα του Ποτέ.Την χώρα που όλα είναι δυνατά. Γι αυτό πολλές φορές όταν κοιμάμαι θα μ ακούσετενα επαναλαμβάνω: «Δεύτερο άστρο δεξιά και ύστερα όλο ευθεία ως το πρωί». Γιατί πολύαπλά αυτή είναι η διαδρομή που πρέπει να ακολουθησω για να φτάσω εκεί. Προσπαθώαπλά να πάω μέσο των ονείρων μου …σ αυτήν την όμορφη χώρα που όλα είναι υπέροχα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου